Rogatki grochowskie

Historia rogatek grochowskich, zwanych dawniej także moskiewskimi zaczyna się w 1770 roku, kiedy marszałek Stanisław Lubomirski nakazał otoczenie Warszawy wałami, które miały na celu ochronę przed panującą epidemią dżumy. Wały odbudowali w 1815 roku Rosjanie, wtedy także zapadła decyzja o wybudowaniu przy głównych drogach wychodzących z miasta rogatek. Po lewej stronie Wisły zbudowano rogatki: marymonckie, powązkowskie, wolskie, jerozolimskie, mokotowskie i czerniakowskie. Po prawej natomiast powstały rogatki golędzinowskie, ząbkowskie i grochowskie.
Rogatki grochowskie zbudowano w 1823 roku (niektóre źródła podają lata 1816-1818) równocześnie z ukończeniem budowy pierwszej drogi bitej w Królestwie Polskim czyli Szosy Brzeskiej. W jednym pawilonie urzędował dozorca policyjny, natomiast w drugim poborca opłat skarbowych, pilnujący towarów wwożonych do Warszawy.
Budynki rogatek to dwa pawilony wzniesione na planie prostokąta rozmieszczone symetrycznie po dwóch stronach ulicy wg projektu słynnego architekta Jakuba Kubickiego, autora m.in. arkad Zamku Królewskiego, rogatek na Mokotowie, czy przebudowy Belwederu w 1818 r. Ich cechą charakterystyczną jest wgłębny portyk podtrzymywany przez cztery jońskie kolumny, zwieńczony tympanonem. Dodatkowo wewnątrz portyku, na bocznych ścianach oraz ponad oknami znajdują się płaskorzeźby o tematyce militarno-antycznej. Rogatki grochowskie do 1889 r. stanowiły granicę Warszawy.
Z powodu modernizacji ul. Grochowskiej w 1961 r. rogatkę północną przesunięto o ok. 10,5 m. Było to pierwsze przemieszczenie zabytkowej budowli na terenie Warszawy. Natomiast 18 czerwca 2001 r. przesunięto o ok. 8 m rogatkę południową. Było to możliwe dzięki rozbiórce dwóch 3-piętrowych kamienic należących do Wedla. Dawne położenie rogatki południowej wyznacza klinkier na jezdni i chodniku.

Ten wpis został opublikowany w kategorii Praga-Południe. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

Możliwość komentowania jest wyłączona.